P.

“Love is clockworks
And cold steel
Fingers too numb to feel
Squeeze the handle
Blow out the candle
Love is blindness.”
– U2, Love Is Blindness (1991)

De voorzienigheid had de weergoden al gewaarschuwd. Stapelwolken van twaalf hoog bliezen de wind naar ons toe toen we naar de bus liepen. De zonovergoten vrijdag ging over in een klassieke herfstnacht. De klok maakte haar cirkels in een tempo dat niet geoorloofd zou moeten zijn op een avond als deze. Na het eten stond ik met één hand in de zak een sigaar te roken op het balkon, al uitkijkend over de skyline van de naburige stad. Het was half 2 ’s nachts toen ik over de aanslagen in Parijs hoorde. Mijn date voor de avond keek op haar telefoon toen we in de bus zaten, tussen de lange jurken, vlinderdassen, hakken en gympen. Het ging een beetje langs me heen.

De volgende avond, zat ik op de bank, naast mijn ouders, met een warme kop thee in mijn hand. Ik zag de schietpartijen, de ravage, de paniek en de oorlogstaal. Het gebrek aan duiding, slechts de rauwe feiten die langs je ogen gaan. De raderen van de tijd hadden ons weer bij hetzelfde moment gebracht. De voorzienigheid opnieuw in actie.

De ravage op facebook volgde later. De analyses en satires vlogen me om de oren. Rood-wit-blauw, groene bomen en lange activistische facebook posts kwamen uit alle hoeken tevoorschijn en ik was vergeten dat de loopgraven van de internetloosheid vaak de beste oplossing zijn voor zulke momenten. Mijn gevoelens raakten snel uitgeput. De Engelsen die op Wembley de Marseillaise zongen verwarmden me. Zoals de thee op een late avond met een boek in de hand, voelde ik hen. Hand in hand.

De oorzaken bleken een verweven netwerk te zijn. Een cocktail van gebrekkige kansen voor jongeren met voorouders uit het Midden-Oosten en een radicale islam veroorzaakten de zoektocht naar het avontuur in de droogte. Onze eigen Frankenstein. Het al jaren gebrekkige toezicht van de Belgische autoriteiten in Molenbeek bleek de achilleshiel van Europa te zijn, al trof ook de Franse veiligheidsdienst blaam. We zijn allemaal verbonden.

De voorzienigheid had ook mij die vrijdagmiddag al een bezoekje gebracht. Feestvlaggetjes en kleine speldjes hadden geresulteerd in een subtiel Frans vlaggetje als corsage. Een referentie aan een vakantie jaren terug bleek een referentie aan de actualiteit, een klein lichtje van verbondenheid op een groots feest. #jesuisenterrasse. Ik was al verbonden voordat ik het wist.

Advertisements

1 Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s