De ‘amvraag

“It is easy to acknowledge, but almost impossible to realize for long, that we are mirrors whose brightness, if we are bright, is wholly derived from the sun that shines upon us.”
– C. S. Lewis, The Four Loves

Ze kwam rond half elf binnen. Hij zat er al, spelend met de kiezel die het tafelnummer aangaf. Hij kwam hier wel vaker. Zij was nieuw. Terwijl hij zich voorstelde als ‘Gandalf the Grey’, zocht ze met haar ogen heel even naar de nooduitgang. Even later bestelde hij een dubbele espresso met een warme brownie. Zij ging voor een verse muntthee. Wat ze erbij wilde wist ze nog niet echt, zei ze met een vage glimlach.

Ons tentje lag in downtown Montreal. Niet ver van St. Paul’s, was het de ideale plek om na het skiën even op te warme. De inrichting was onorthodox; meubels waren gedoneerd door de klanten nadat het interieur door een gaslek was afgefikt. Vanaf de straat kon je net niet zien dat dit allegaartje eigenlijk een hipstertentje was. De meeste gasten hadden het niet door. Nick Drake speelde op de achtergrond.

De eigenaresse kwam net terug met de bestelling. Ze raakten aan de praat. Met een licht Frans accent vroeg ze aan haar of ze wist waar die kleerkast achterin vandaan kwam. Ze wist het niet.

‘Ik heb in die tijd zoveel meubels gekregen, ik weet niet eens meer van wie ik die kast heb gekregen,’ zei ze peinzend. De frons op haar voorhoofd leek op de kronkels in een boomschors, die even plotseling weer verdween.

‘Ik weet wel dat ik ‘m niet meer kwijt wil,’ vervolgde ze met een brede grijns. ‘Het geeft de plek zo’n warm karakter.’ Een andere gast riep haar vanwege gemorste koffie.

Ze kwam uit Quebec City, hij van de andere kant van de plas. Ze deed een master in internationaal recht, ‘omdat je daar zo goed de wereld mee kan verbeteren.’ Ze staarde in haar kopje, waar de glimmers in haar ogen een weg vonden tussen de muntbladeren. ‘Ik weet eigenlijk ook wel dat dat niet zomaar gaat, maar wat doe je zonder dromen?’

Twee uur en drie koppen thee later liepen ze de sneeuw weer in. Ik zag nog net hoe hij vluchtig een kusje stal. Ze was een beetje verrast. De eigenaresse zette de kopjes terug in de kast. Hij knipoogde nog even naar mij voor hij de hoek om liep. Mijn logge poten waren al vijf jaar niet meer van hun plaats geweest.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s