Een liefdesliedje

Nederlands heeft een stukje van m’n ziel. Een groter stukje dan het Engels. Dat bedacht ik me laatst. Als ik zou emigreren – en die kans is best aanwezig – dan zou ik op z’n minst een cd van Guus Meeuwis in mijn koffertje stoppen. Gewoon, omdat Guus Meeuwis de kou van het schaatsen en de geur van warme chocomel in een handig plastic doosje heeft verstopt.

Engels is als lingua franca en taal van mijn universitaire opleiding vooral de taal van het publieke domein. De taal van de radiomuziek, van de advertenties en van de moleculaire biologie. Het is prachtig, relatief eenvoudig en alomtegenwoordig.

Maar hoe hipper Engels wordt, hoe meer het Nederlands aan waarde wint. Na drie jaar in een Engelderlandse community te hebben gewoond, waarbij ik voor elke meter Engelse boeken slechts vijf kranten en een acht-uur journaal heb doorgewerkt, realiseer ik me dat m’n identiteit, dat wat me onderscheidt van de rest van de wereld, in het Nederlands ligt en niet in het Engels.

Engels is een zegen. Hoe meer ik Engels spreek, hoe meer ik mijn moedertaal waardeer. Een taalpurist pur sang zal ik nooit worden, maar het pure van deze taal gaat wel dicht aan mijn hart.

Net als de polder en de duinen denk ik. Neemt niet weg dat ik nog steeds het liefst in de bergen rondloop.

Advertisements

2 Comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s