Stilte I

“And all the roads that lead you there are winding
And all the lights that light the way are blinding
There are many things that I
Would like to say to you but I don’t know how
I said maybe, you’re gonna be the one that saves me
And after all, you’re my wonderwall.”

– Oasis, Wonderwall

Ik loop onder de bomen vandaan naar het plein. De Brandenburger Tor staat er prima bij, maar is een stuk gewoner in het echt dan mijn verbeelding had opgepikt van televisie. De straat naar de Tor toe, de Unter den Linden, voelt herkenbaar, alsof ik er eerder ben geweest. Een jongen met gitaar, één van de velen, zingt het eerder genoemde nummer. De ironie spat er in mijn ogen vanaf. Het lijkt verder overigens niemand op te vallen. Ik zie een bordje staan met Parischer Platz en realiseer me dat de déjà vu van de Champs Elysée komt. Concurrenten doen elkaar dus altijd na. Ook vroeger.

Even later duik ik samen met een vriend een klein hokje binnen naast de Berlijnse tegenhanger van de Arc de Triomphe. Er hangt een briefje met Stilteraum voor het raam. We lopen binnen in een eenvoudige ruimte die ergens tussen eenvoudig, krakkemikkig, belangrijk en monumentaal in zit. De oude medewerkster helpt een andere toerist met folders. Voor de ingang van de eigenlijke ruimte, hangt een gebed met betrekking tot de Verenigde Naties. Twee deuren door lopen we daadwerkelijke ruimte binnen. De kamer lijkt al redelijk vol uit zichzelf, maar is relatief licht. De stoelen zijn ietwat grijs, maar wel gemakkelijk en er hangt een drukkende, oorverdovende stilte. Na even gereflecteerd te hebben staan we al snel weer buiten en gaan verder door Berlijn. Er valt nog meer te zien. Toch leuk zo’n stiltemoment.

Later die dag zit ik, alleen, in de Gedächtniskirche aan de andere kant van het centrum van Berlijn. Van buiten ziet de kerk eruit als een gevangenis. Dat zal vast aan de Duitse Grundligkeit liggen. Binnen, in een donkere ruimte, heerst daarentegen een gepaste sfeer en een geleefde stilte. De stilte zwijgt hier niet maar lijkt te ademen. Het licht door het blauwe glas laat de iets te vierkante Jezus op de enkele bezoeker neerkijken. Hier zingt de stilte over zichzelf, zoals Simon & Garfunkel dat zouden doen, en lijkt te zeggen dat ze moeilijk zonder het heilige kan.

De gebroeders Gallagher vragen zich in mijn hoofd af wie mij gaat redden. Ik luister naar de stilte, maar moet dan toch weer naar buiten, het rumoerige Berlijn in.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s